English             پنجشنبه 27 آذر 1393
شهر زاهدان
درباره واحد > شهر زاهدان

زاهدان

شهرستان زاهدان به علت موقعیت ممتاز جغرافیایی و قرار گرفتن در سر شاهراه های پاکستان، هند و استان های خراسان، کرمان، بلوچستان و همچنین وجود فرودگاه و راه آهن ایران-پاکستان و داشتن مراکز آموزشی از قبیل دانشگاه، دانشسرای عالی، انستیتو تکنولوژی، مدرسه عالی بهداشت، دانشکده پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه پیام نور مرکز استان بوده و شاید مهمترین شهر استان به حساب آید.
بیش تر مردم زاهدان از ایل بلوچ، مخصوصا طوایف "رگلی" و "نارویی" هستند، اما عده ای از مردم زابل، بیرجند، بم و کرمان نیز در این شهرستان به سر می برند. مردم این شهرستان آریایی نژاد هستند و به زبان فارسی با گویش های بلوچی و کرمانی سخن میگویند. قالی بافی، سوزن دوزی و حصیربافی، مهم ترین صنایع دستی این منطقه به شمار می آیند. قالی های این شهرستان که با طرح بلوچ و دارای نقش های مودخانی گلدار و گل میان هستند؛
بعد از خرما دومین محصول صادراتی زاهدان به شمار می رود. گلیم و جاجیم نیز در این منطقه با طرح بلوچ بافته می شود. سوزن دوزی از صنایع رایج منطقه محسوب می شود که فرآورده های آن از قبیل دستمال سفره، آباژور و انواع پیراهن مورد مصرف مردم داخل و خارج از شهرستان قرار می گیرد.
پل محرابی (زرنج)، قلعه سام، مسجد شاه علی، زیارتگاه ملک سیاه، شهر باستانی زرنج، کاروانسرای رباط شورگز، منار سکوت (دخمه های زرتشتی)، پیشاوران، مسجد زرنج، مصلای زرنج، بیمارستان زرنج، قلعه فتح، قلعه گاوک، قلعه کوهک و تخته پل از جمله مکانهای دیدنی و تاریخی شهرستان زاهدان به شمار می آیند.
شهرستان زاهدان یکی از شهرهای جدید و تازه تاسیس استان است که قدمت آن به کمتر از 100 سال می رسد. محوطه اسلامی زاهدان کهنه در 27 کیلومتری جنوب شرقی زابل  و در شمال حوزه زهک سیستان واقع شده است. بقایای  این شهر از پنج بخش مجزا به نامهای قلعه، ارگ اول، ارگ دوم، شارستان و ربض تشکیل گردیده. غیر از ربض  که فاقد حصار است، هر یک از دیگر بخش های این محوطه عظیم با حصاری قطور و برج های مستحکم خشتی محصور شده اند. زاهدان کهنه یکی از بزرگترین شهرهای ایران در سده های میانه اسلامی است که فقط وسعت مجموعه قلعه، ارگ و شارستان  محصور آن به حدود 325 هکتار می رسد.
زاهدان کهنه یا شهر سیستان بنا بر تحقیق آنوبانینی در اوایل قرن پنجم هجری قمری و پس از آن که شهر زرنگ اعتبار سیاسی و نقش مرکزی خود را از دست داد بنیاد نهاده شد و تا زمان حمله تیمور گورکانی در سال 785 ه.ق. بدون وقفه دارالحکومه سیستان بوده است. نام اصلی این محوطه باستانی، شهر سیستان بوده و زاهدان نامی است که بعد از حمله تیمور لنگ به این شهر تاریخی داده شده است. هنگامی که تیمور شهر سیستان را که دارالحکومه بوده است تصرف کرد، مطابق عادت خویش هنرمندان، دانشمندان، صنعتگران، عرفا و زهاد را از دیگر مردم جدا کرده و آنها را به جان امان داد، مشروط بر آنکه آنها نیز به زادگاه او در سمرقند رفته، باقی عمر خویش را صرف خدمت به آبادانی آن ناحیه بکنند. در این بین چهل و چهار تن از عرفا و زهاد بزرگوار سیستان، از این بخشش مشروط تیمور استقبال نکردند و مردن در زادگاه خویش را به رفتن در سرزمین دشمن ترجیح دادند. تیمور که این جسارت و سرسختی را دید بر آشفت و دستور داد همه آن چهل و چهار تن را از دم تیغ گذرانده و در یک گور دسته جمعی  دفن کنند. از آن پس تاکنون  مردم سیستان به پاس احترامی که برای آن چهل و چهار پیر قایل بودند نام این شهر را که مدفن آن بزرگواران بود، زاهدان گذاشته اند.
شهر سیستان (زاهدان قدیمی) در حمله وحشیانه تیمور لنگ درسال 785 ه.ق تخریب شد. (تیمور در یکی از سبعانه ترین کشتارهای تاریخ بشریت دو هزار نفر از مردم این شهر را زنده زنده درون جرز دیوار گذارده و دیوار را اندود)  و سپس با حمله شاهرخ تیموری در سال 811 هجری قمری که با خرابی سده های سیستان همراه بود، به تباهی کشیده شد و از آن پس برای همیشه در بستر تاریخ خفته ماند.

آلبوم فیلم و تصاویر    |    پرسش و پاسخ    |    دفترچه تلفن

کلیه حقوق متعلق به دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات می باشد.   طراحی وب سایت : A.C.A Co